L4

Ułożyłem ręce na piersi

Bo tak czasem lepiej dba się o czas

Przepływ

Wracam się odwracam

Może to ten widok myśli niespokojnych

Formuje pewność

Że opieram się wyłącznie o niestałości

A między czołem a ziemią

Nie ma już prawie dystansu

Zleciał z drugiego piętra a wszyscy myśleli, że

Tego dnia wybrał się w jednodniową podróż

A może wędrówkę po prostu nad

Rzekę,

By porzucać sobie kamykami i wyśpiewać szczęście

Kolejna karta pokazuje,

Że trzeba odwrócić się pewnie i pójść po swojemu przed siebie

Widzę, że drzewa śnięte jeszcze przymrozkiem

Mają swój powód, swój sen regularny

Wróżbom nie wierzę, choć chcę wierzyć,

Naturze ufam, choć boję się ufać

I tak dalej, i tak dalej,

Aż do samego krańca nocy,

Kiedy nogi zwiedzają sufit

A ręce chodzą po podłodze

Leżał sobie swobodnie

Patrzył przed siebie w płytki chodnikowe

Dziwiło go, jakim detalem odznacza się każda ich część,

Każde wgłębienie, nierówność i chropowata powierzchnia

Z pewnością kładli je przed laty mężczyźni,

Co wstawali rano i mieli swój rytuał,

Kłaść chodnik, gulnąć sobie i wrócić do domów a może kobiet

A może to inne archiwum,

Inna historia?

Mogę teraz urwać w połowie zdania

Wszystkie wygodne potyczki, czułości

Bo w słowach zabrakło prawdy,

Bo słowa stały się wzajemnym wypełniaczem okoliczności,

Które mogłyby sprzyjać właścicielom spod innego adresu,

Zbioru komórkowego, czy kraju

Tak więc urywam się

Tu masz moją krew,

A tam, o, kiedyś był mój dom

Mieszkałem w nim wraz z okolicznościami,

Tajemną skrytką na kamyki i snem,

Co spokój przynosi.