exit

zazdroszczę im wyłącznie
prostego spojrzenia na świat
u mnie na przykład
wszystko jest nieskończenie trudne
i szczegółowe
ciemny kąt w pokoju
blat drewnianego stołu
albo pieprzyk a la Marilyn Monroe
sąsiadki z naprzeciwka

nawet mojemu kotu
znudził się mój bezsensowny monolog
i wieczne narzekanie
że to że tamto
siedzę więc teraz sam na parapecie
pustym
bo oczywiście moje kwiaty doniczkowe
umarły z powodu skrajnego wycieńczenia
i niewyleczonej depresji
sto lat temu

obserwuję przez okno niby-piękną-rzeczywistość

a jaka jest ta rzeczywistość
pytają moje oczy
głodne i spragnione wiedzy

następnego dnia
w godzinach przedpołudniowych
znajdują sztywne i zimne już ciało
tańczące
trzydzieści pięć centymetrów
nad sosnowym parkietem

znudziło mi się życie
czytają
w pożegnalnym liście wiecznego egzystencjalisty